Home

De afgelopen 2 dagen heb ik in Swaziland doorgebracht. Een klein koninkrijk op de grens van Mozambique en grotendeels omringd door Zuid-Afrika (nou ja klein...het heeft een groter oppervlak dan Nederland, maar telt slechts een kleine 70.000 inwoners). Een land met prachtige natuurgebieden en een bijzondere cultuur (zo heeft de koning 13 vrouwen en leven veel mensen nog volgens de traditionele Swazi-tradities).
Maar ook grote problemen als armoede en het grootste percentage HIV besmettingen ter wereld: een probleem waar men meer en meer van bewust is (bij de grensovergangen zijn gratis condooms verkijgbaar en er staan overal grote borden met teksten als: "Take the lead, know your HIV status"), maar dat niet zomaar opgelost is. 

Pretoria
Afgelopen maandag was ik in Pretoria: een lieflijk stadje vlakbij Johannesburg. Ik heb wat door de stad gestruind en het Voortrekkersmonument bezocht: een grote toren op een heuvel, ter nagedachtenis aan de overwinning van de voortrekkers (boeren) op de zulu's: een bloedbad waarbij 12.000 zulu's het leven hebben gelaten. Beetje luguber dus, maar wel interessant (en een prachtig uitzicht over Pretoria!).
Panorama route
Via de panorama route zijn we naar het Krugerpark gereden. Een route die zijn naam eer aan doet: prachtige uitzichten. God's window viel me wat tegen: ok het uitzicht was bijzonder, maar lang niet zo mooi als de views die ik in de drakensbergen tegenkwam. Bourke Lock's potholes waren wel erg fraai: uitgesleten ronde holtes in oranje rotsen: werkelijk beautiful!!
De laatste stop waren de drie rondavels: drie ronde rotsen die lijken op rondavels (de kleine ronde huisjes waar de Basotho en Xosha in wonen).
 

Buhu....mijn Agape tijd zit er weer op, wat is het snel gegaan! De laatste dagen heb ik zoveel mogelijk tijd op Agape doorgebracht en afgelopen vrijdag was het moment van afscheid dan toch echt aangebroken...
Ik ben ’s avonds naar Agape gegaan om even rustig gedag te zeggen. Pamela (de directrice) heeft uitgebreid gespeecht: “God bless you”, “You will allways be in our hearts”, “We’ll miss you” en meer van dat soort uitspraken (beetje amerikaans, maar stiekem toch wel tof). De meeste kinderen hebben ook om beurten nog wat gezegd, zelfde verhaal, maar wel lief...Na het eten moest ik dan toch echt gaan :( . Ik heb alle kinderen nog een dikke knuffel gegeven.
Een stukje uit een gesprek met Andile (10):
A: “Why do you have to go back?”
R: “To find a job and earn some money.”
A: “But you can also do that here!”
R: ...Ehm tja...leg dan maar eens uit dat mijn familie en vrienden in Nederland toch echt verwachten dat ik terug kom... 

Dagje @ Umthombo
Zoals verwacht echt een indrukwekkende dag... De jongeren komen op vrijwillige basis naar het project en bepalen zelf wat ze doen (of ze willen praten, slapen of gewoon een beetje hangen).We zijn met een aantal jongens naar het strand gegaan, om daar wat te zwemmen en te hangen. Daar merk je wel dat zij vanalles hebben meegemaakt en heel anders naar dingen kijken, zo vroeg Bryan hoe duur mijn riem was...voor mij een handig object om mijn broek vast te houden, weinig waardevol, voor hen een luxe ding dat geld kan opbrengen (voor eten of om hun alcohol- of lijm-verslaving te bekostigen).

Weeshuis Pietermaritzburg
Vorige week hebben we een (niet aan Be More gerelateerd) weeshuis in Pietermaritzburg bezocht, om eens te zien hoe het er in andere weeshuizen aan toe gaat. Het weeshuis staat midden in een township en is bedoeld als eerste opvangplek voor meisjes. Op dit moment wonen er ook 3 jongens, waarvan er twee sexueel misbruikt zijn en nergens anders naartoe kunnen en de ander is het jongste broertje uit een gezin met 4 kinderen, waarvan de moeder voor hun neus is doodgestoken... Veel van de kinderen zijn sexueel misbruikt en enkelen van hen zijn daardoor besmet geraakt met HIV...erg heftig allemaal!

Eventjes geen spannende verhalen, want mijn usb stick is gecrasht (door fijn virus van de Agape computer), waardoor mijn hele verhaal is verdwenen. Ik heb nog wel wat fotootjes die nog bij het vorige bericht horen:

1, 2, 3, 4: Glitter & glamour oud op nieuw party
5, 6: Vuurwerk!
7: Logeren @ Agape
8: Nieuwjaarsontbijt @ Wimpy's (soort MacDonalds...yummie?)
9, 10, 11, 12, 13: Pizza!
14: Agape: het grote gele gebouw is de nieuwe Main Hall, rechts daarvan staan de containers, links komen de nieuwe huisjes
15: De slaapkamer van de jongens...
16, 17: De bouw van de nieuwe huisjes
18: Muffins!! Bij Mugg & Beans hebben ze een enorm uitgebreid geakjes assortiment, met stip op nummer 1: de gigantische muffins (Cootje: you should be here ;): look @ my smile :))
19: Wandile, mjimerend in z'n bedje (wat zou er toch allemaal in dat lieve koppie omgaan?)

Kapper
Met de aanhoudende hitte hier (begrijp het niet verkeerd: mij hoor je niet klagen :)), was het nodig om weer eens wat orde te scheppen in mijn wilde haardos: tijd voor een bezoekje aan de kapper! Met mijn kapper thuis is het soms lastig communiceren ("doe maar de dooie puntjes" resulteert in het afknippen van minimaal 5 cm meer dan de bedoeling is), dus erg veel kon er hier niet verpest worden. Daarbij kost het hier zo goed als niks. De kapper bleek goed te begrijpen wat de bedoeling was, resultaat: weer een lekker fris hoofd.

Back in the township...
Afgelopen zondag waren we weer terug in de township. Dit keer helaas niet om kerstpakketten te bezorgen bij mensen die het hard nodig hebben, maar met een minder leuk doel: de begrafenis van de vader van Snoxolo (aka Peacefull)... Haar vader was al geruime tijd erg ziek en Snoxolo's moeder is lang geleden al overleden, nu heeft zij dus niemand meer..

Correctie: Santaclaus is coming to the township...
Zoals ik in mijn vorige bericht al vertelde, hebben we met de kinderen kerstpakketten gemaakt voor hun familie (of wat daar nog van over is). Geen pakketten met allerlei luxe-food zoals in Nederland…Wij hebben tien(!!) winkelwagens volgeladen met dingen die de families goed kunnen gebruiken: rijst, suiker, meel, olie, zeep, koffie, thee, bonen en ook wat "luxe" dingen als chips en koekjes. De kinderen hebben zelf fotolijstjes gemaakt die we (met foto) aan het pakket hebben toegevoegd.
Inmiddels hebben we samen met de kinderen een aantal pakketten bezorgd, zelf ben ik meegeweest naar de oma van Thalenthe en de tante van Siyabonga, Khumbulani en Sizakhele. Erg indrukwekkend!

Afgelopen maandag was het Reconciliation Day in Zuid-Afrika, een nationale feestdag, dus ook voor ons een dagje vrij van Agape. Een uitstekend moment voor een drie-daags tripje naar de Drakensbergen! 

Volgens de Lonely Planet (2006): “The vistas (on a clear day!) are magical, offering stunning views out across the Umkhomazana River to the north and looming cliffs, almost directly above, to the south”.
Op vrijdagmiddag zijn we in de stromende regen vertrokken en tijdens de ruim 4 uur durende rit naar osn hostel, was het zo mistig dat het uitzicht nooit meer dan 20 meter was. Dat beloofde dus veel goeds :(...  

Beestjes
Afgelopen weekend hebben we met z'n allen het vrijwilligershuis opgeruimd en van boven tot onder gepoetst. Naast een boel rommel en stof, zijn we de meest uiteenlopende enge beesten tegengekomen (die overigens ook na het opruimen nog regelmatig in en om het huis gespot worden...).
We delen het huis met hagedissen (waar ik inmiddels aan gewend raak en die ik zelfs het predicaat schattig kan geven), kakkerlakken, een gele tor van 2 cm en veel ander vliegend en kruipend gespuis.
Verder stikt het huis van de muggen, heb er slechts weinigen "live" gezien, maar aan de muggenbulten op mijn armen en benen te oordelen, hebben zij wel massaal met mij kennis gemaakt.

...op 5 december geen bezoek van de Sint of een schoen vol cadeautjes... Wel een tuin vol apen: wooow! Echt supergrappig: er zaten ineens een stuk of 20 van die beesten (met jonkies!) in onze tuin/oerwoud! Als een echte toerist ben ik meteen met mijn fototoestel naar buiten gespurt. Helaas is mijn huis-tuin-en-keuken camera met 4 x optische zoom niet helemaal geschikt om razendsnelle apen op de gevoelige plaat vast te leggen, maar ik heb toch een poging gedaan. Het resultaat vind je tussen de foto's in het vorige bericht.

Kids op Agape
Inmiddels begin ik de namen van de kinderen toch aardig te leren, als blijven namen als Ngcebo (met een klik bij de N) onmogelijk om uit te spreken.

Graag wil ik over 2 van hen iets meer vertellen.

Bij deze wat foto's, zodat jullie een beetje een beeld krijgen van de kids en mijn leventje hier...

1: Met Nobuhle (daar lopen er 2 van rond, dit is de oudste)
2: Speeltoestel op Agape
3: Agape Child Care Center
4, 5, 6, 7: Kinderen van Agape
8: Badderdag met de jongsten
9, 10: Badderen met Wandile
11: Nog wat drinken na het badderen @ volunteer house
12: Vrijwilligershuis (impressively huge)
13, 14: Zwemmen bij het vrijwilligershuis met de oudste kinderen
15: Met de kleintjes @ volunteer house
16: Apen! (die grijze vlek in het midden van de foto is een aap op het hek van het zwembad)
17: Het assortiment veggieburgers in de spar, dus wees vooral niet bang dat ik hier verhonger ;)

Bij deze wat foto's, zodat jullie een beetje een beeld krijgen van de kids en mijn leventje hier...

1: Met Nobuhle (daar lopen er 2 van rond, dit is de oudste)
2: Speeltoestel op Agape
3: Agape Child Care Center
4, 5, 6, 7: Kinderen van Agape
8: Badderdag met de jongsten
9, 10: Badderen met Wandile
11: Nog wat drinken na het badderen @ volunteer house
12: Vrijwilligershuis (impressively huge)
13, 14: Zwemmen bij het vrijwilligershuis met de oudste kinderen

Na een reis van meer dan 24 uur ben ik maandagavond dan toch eindelijk in Durban gearriveerd. Mijn zenuwen voor de reis waren voor niets, het ging redelijk soepel. Op een wachttijd van 6 uur in Zurich en wat troubles in Johanneburg na (ik bleek ineens niet meer in het systeem te staan, de vlucht waarop ik toen werd ingedeeld werd gecancelled en de vlucht die ik toen moest nemen had ruim een uur vertraging...aaaargh!). Maar ik ben er!

Agape
Gisteren voor het eerst op Agape geweest. Na maandenlang de weblogs en foto's van mijn voorgangers te hebben gevolgd, was het nu eindelijk zover: op naar Agape! Door alle verhalen had ik wel een redelijk beeld van wat te verwachten...dacht ik... "In het echt" is het allemaal wat kleiner, viezer en chaotischer dan ik had verwacht.